LO LIBRE DE SARA

Lo Libre de Sara es una òbra de pròsa plan caracteristica del biais de Max Roqueta quand escriu pas de novèlas elas, mas de tèxtes que se i mèsclan reflexions personalas e meditacions sus de personatges, de païsatges o de moments d’istòria. Es aicí la Camarga, a travèrs qualques-uns dels fondators, a l’encòp reals e mitics quasiment, de son imaginari (Folco de Baroncelli, Sara la Caraca, Josèp d’Arbaud mai que mai), que s’atròba al quite centre del raconte de Roqueta. Non pas una Camarga ideosa, mas una Camarga a mitat camin del còmi e de la realitat, evocada a travèrs de qualques periòdes,uroses o maluroses, de la vida d’aqueles que n’an marcat las endevenenças. Per Roqueta, aquela Camarga apareis a l’encòp coma una sèrva d’imaginari, que fa nàisser l’escritura, e coma un d’aqueles endreches un pauc privilegiats, e d’aqui pivelants, que la condicion umana i carga tot l’ample de sas contradiccions, entre desir d’accion e sentida dels limits que tota volontat d’èstre finís per los rescontrar. Qualques novèlas, ineditas o de mal legir en occitan, completan l’ensems : racontes a las bolièras del fantastic e de l’absurd (Cuneo’s guard – Un de Santa-Elena – El) o somiariás davant de païsatges descubèrts a l’azard d’un viatge, aicí los del Michigan, que Roqueta i sejornèt : Lo cat e lo papagai e Som, vida e sòmis d’un chipmunk, doas novèlas que l’autor de Verd Paradís, coma dins sos Bestiaris poëtics, i questiona « a las raras del silenci» los mistèris del continent de las bèstias.